India in 2020!

Mijn locatie .

We mogen weer! Op 20 januari is het zover. Dan vliegen we naar het mooie Vijayawada om de kinderen in Tulip Garden te verblijden met onze komst. Voor mij is het alweer twee jaar geleden dat ik in Tulip Garden ben geweest. Dus het is hoog tijd om weer even te kijken hoe het met iedereen gaat. Samen met mijn moeder blijf ik voor twee weekjes in het weeshuis en helpen we weer waar we kunnen.

In de afgelopen twee jaar is er weer veel gebeurd. Het Tulip Garden Hostel (het meisjeshuis) is inmiddels verplaatst naar hetzelfde terrein als het Tulip Garden Home (het weeshuis). Vorig jaar hebben we voor de stichting een nieuwe elektrische auto kunnen aanschaffen die volledig op de zonnepanelen van Tulip Garden draait. En er zijn weer nieuwe kinderen bijgekomen. In oktober is baby Lenny geboren. En Neelima is inmiddels 2 jaar oud.

Tijd dus ook om weer een nieuw projectje uit te zoeken. De stichting heeft ons gevraagd om te helpen bij de aanschaf van een elektrische scooter. De elektrische auto bevalt zo goed! Hij heeft al vele kilometers gereden en is toch erg zuinig in gebruik gebleken. Er wordt voldoende zonne-energie geproduceerd om de auto te kunnen laten rijden. En er blijft zelfs nog veel energie over. Met de nieuwe elektrische scooter kunnen de kleine afstandjes en snelle boodschappen worden gehaald. Ook kan de buschauffeur de schoolbus laten staan. Waardoor deze niet vier keer per dag heen en weer hoeft.

En verder gaan we natuurlijk kijken hoe het met de kinderen gaat. Mee naar school, helpen met huiswerk, kipmaaltijd regelen, dat soort dingen. Ik heb er heel veel zin in om iedereen weer te zien.

Ik krijg vaak de vraag of het ook mogelijk is om dit project te steunen. Dat kan zeker! Door een bedrag over te maken o.v.v. “Patricia in India” op het rekeningnummer van De Goede Herder: NL57 ABNA 0549320040 of rechtstreeks naar NL81 RABO 0351889086 t.n.v. Stichting Derde Wereldhulp, kan je ons helpen om nuttige, mooie en leuke dingen voor en met de kinderen te doen. De bijdrage zullen wij ter plaatse besteden, uiteraard alleen ten goede van de kinderen.

En voor nu is het aftellen. Nog maar 10 dagen! Wij hebben er erg veel zin in!

Zonnige groet,

Patricia

Afscheid…

Mijn locatie .

En toen was onze reis alweer ten einde. De twee weken zijn weer voorbij gevlogen. En wat hebben we weer veel gedaan!

Vorige week donderdag hebben we nog een keer flink geshopt. We hebben 90 handdoeken gehaald, grootverpakkingen shampoo en een heel stel nieuwe slippers. Verder nog poppu (linzen voor een heerlijke curry) en tiffen voor als we zaterdagmiddag weg zijn. Allemaal dingen die elke keer weer nodig zijn in een weeshuis en waar je dus nooit genoeg van kan hebben.

Vorige week zaterdag was alweer onze laatste dag. De kinderen moesten gewoon naar school. Bij het ontbijt hebben we alle kinderen nog een nieuwe handdoek gegeven. Verder kregen we van de kinderen een afscheidsspeech en wat lekkers voor de terugreis. En toen was het tijd voor het afscheid. Bij de schoolbus alle kinderen een dikke knuffel gegeven. “Bye Sister”, “Bye Mummy”, “Come again”. Wat is dat toch altijd moeilijk…

Na een lange reis, zijn we (met een dag vertraging) weer in Nederland aangekomen. Wat was het weer een bijzondere reis en wat hebben we weer mooie dingen kunnen doen. Voor alle kinderen hebben we nieuwe pyjama’s geregeld. We hebben voor elk kind een nieuwe handdoek gekocht en we hebben drie nieuwe kinderbedjes laten maken. Daarnaast hebben we samen met alle kinderen het mooie Diwalifeest gevierd met prachtige lichtjes en lekker eten, waaronder een heerlijke kipmaaltijd.

Ik blijf het heel mooi vinden om te zien dat de Stichting Derde Wereldhulp, dankzij uw hulp, deze kinderen een thuis kan geven, ze naar school kunnen en de kans krijgen om een goede toekomst op te bouwen. Ik wil u, namens mijzelf, maar zeker ook namens de stichting, ontzettend bedanken voor uw steun. De stichting is enorm blij met elke hulp die zij kan krijgen. Hierdoor kan zij haar werk, in het belang van deze kinderen, voortzetten.

Groetjes,
Patricia

Slaap lekker!

Mijn locatie .

Afgelopen twee weken zijn we ook bezig geweest om ervoor te zorgen dat elk kind een nieuwe pyjama kon krijgen. Zoals ik eerder al vertelde, waren we begin vorige week al druk aan het shoppen om alle pyjama’s te kopen. Dit resulteerde in voor iedereen zijn/haar eigen, unieke, pyjama in de gewenste kleur!

Vorige week vrijdag hebben we bij het ontbijt de pyjamas aan de college jongens en meiden gegeven. De meesten hadden maar één dag vrij met Diwali en moesten de volgende dag dus snel weer naar het hostel. Deze jongens en meiden moesten dus als eerst hun pyjama hebben. Ze waren er superblij mee!

Daarna hebben we alle pyjama’s nog één keer doorlopen. Hebben we nu echt alles? Zijn we niemand vergeten? De laatste t-shirts werden gekocht. Nog een paar wisselingen, omdat sommige maten we niet helemaal vonden passen bij het kind. En toen hadden we alle pyjama’s gereed.

Dinsdagavond, vlak voor het eten, hebben we de kinderen allemaal hun pyjama gegeven. Donderdagavond hebben alle kinderen hun pyjama aangetrokken. Wat een prachtig gezicht was dat! Op 4 pyjama’s na waren alle pyjama’s de goede maat (en zelfs de goede kleur). Toch een goede score. Ze waren allemaal helemaal blij!

Uiteraard hebben we de volgende dag meteen de laatste pyjama’s geruild, zodat iedereen echt heerlijk kon slapen.

In onze koffer zaten ook nog een heleboel knuffeltjes. Deze hebben we op een avond ook uitgedeeld. Er werd meteen met de knuffeltjes gespeeld. Wat een gezellig gezicht!

Verder zijn we bezig geweest om kleine bedjes te regelen voor de kleine Tom, die inmiddels geen baby meer is, en dus geen ledikant meer nodig heeft. Ook voor de nieuwe meisjes is een bedje nodig. De ijzerman heeft drie bedjes gemaakt. Een van de grotere jongens heeft de bedjes geschilderd en er komen nog matrasjes. Wij zijn gaan shoppen om vrolijke lakentjes te kopen.

Alle kinderen zijn zo blij en kunnen nu heerlijk slapen. De afgelopen avonden kwamen ze om de beurt nog even ‘s avonds hun pyjama’s showen! Dus “slaap lekker!” Of in Telugu (wel fonetisch): Maintiga Podugo!

Bingo!

Mijn locatie .

Voor de allereerste keer in 5 jaar tijd,heb ik het Tulip Garden Hostel kunnen bezoeken. Dit is het huis van SDWH waar meisjes worden opgevangen die anders niet naar school kunnen. Dit zijn kinderen van de allerarmste ouders. Voorgaande jaren heb ik het hostel niet kunnen bezoeken, omdat ik altijd in de vakantie periode kwam en de kinderen met de zomervakantie terug naar hun ouders gaan. Maar nu is het oktober en dus is het huis vol in bedrijf.

We hebben voor deze meiden een bingo georganiseerd. We hebben er een feestje van gemaakt door ook voor elk kind een zakje chips en een glaasje cola mee te nemen. Op woensdagavond was het zover. Tijd om naar het hostel te gaan! Via nog een paar winkels in Gannavaram zijn we op pad gegaan. Onderweg kwamen we al de schoolbus van het hostel tegen.We waren dus ruim op tijd. Eenmaal aangekomen waren de kleinste meiden er wel al. Ze kwamen meteen aanrennen: “ Hello Mummy, Hello Sister! How are you? How is your health?” Meteen werden al onze spullen uit de auto geladen en werden we op een stoel gezet. Stuk of 10 kids om ons heen. Meteen maar even gevraagd of we een rondleiding konden krijgen. Het is tenslotte mijn allereerste keer. In twee groepen werd het huis geshowd: de huiskamer, de keuken, de storeroom, de slaapruimtes, en het dak, waar de was te drogen lag.

Toen ook de schoolbus aangekomen was, hebben we de chips en cola uitgedeeld en was het tijd voor de bingo! De kinderen zaten heel snel klaar en na een korte speech kon het feest beginnen. Mama riep de nummers op, de leidster vertaalde deze in het Telugu, zodat echt iedereen de nummers kon volgen. De kinderen gingen alle nummertjes op het briefje af om te zien of het nummertje erbij zat. Het duurde heel lang voor iemand zijn kaart vol had. Ik geloof dat er nog iets van 8 nummers over waren. Dus na de eerste bingo ging het vrij snel en hadden er een aantal kinderen tegelijk hun kaartje vol. Uitzoeken maar! Voor elk kind hadden we een etui met een tandenborstel, een tandpasta, een kam, een zeepje, een zakdoek, een paar oorbellen, een armbandje en een flesje body lotion, shampoo of douchegel. Ze waren heel blij met hun cadeautje!

Daarna hebben we van de kinderen een voorstelling gekregen van allerlei dansjes. Uiteraard moesten wij ook meedansen. De meiden vonden het geweldig: “Super Sister, Super mummy!” Lekker gedanst en toen was het helaas alweer tijd om te gaan. We kregen duizenden knuffels van de kinderen, sommige meiden kwamen volgens mij wel drie keer. Uiteindelijk zijn we toch in de auto beland en alle meiden zwaaiden ons uit: “Thank you mummy, Thank you sister!” “Bye mummy, Bye sister”. Wat een enthousiasme en wat een feest!